مطالعه جدید: چگونه یک ازدواج شاد مانع از چاقی میشود؟
یک ازدواج موفق با تقویت خویشتنداری و بهبود سوختوساز بدن، میتواند سدی علمی در برابر چاقی و ضامن سلامت همهجانبه خانواده باشد. برای بررسی تأثیرات شگفتانگیز روابط پایدار بر تناسب اندام، جزئیات را در این مطلب از دارو دات کام بخوانید.
پژوهشگران دانشگاه کالیفرنیا در لسآنجلس با ارزیابی ۹۴ داوطلب بزرگسال ساکن این شهر دریافتند که تعهد زناشویی و حمایت عاطفی با شاخص توده بدنی سالمتر و خویشتنداری بیشتر ارتباط مستقیم دارد.
وقتی زوجهای متأهل روابط خوبی با هم دارند، نواحی مغزی مرتبط با تنظیم اشتها و تصمیمگیری در آنها فعالتر میشود و این افراد کنترل بیشتری روی تمایلات خود دارند.
علائم اعتیاد به غذا از جمله تمایل شدید به خوردن، عدم کنترل حجم غذا و غذا خوردن از روی اجبار حتی در مواقع سیری در این افراد کمرنگتر هستند.
پژوهشگران با بررسی متابولیتهای روده دریافتند که برخورداری از حمایت عاطفی با روده مقاومتر و التهاب کمتر ارتباط دارد.
این افراد همچنین با افزایش سطح ترکیباتی که به محافظت از جداره روده و سیستم عصبی کمک میکنند و کاهش سطح ترکیبات مرتبط با التهاب و تنش اکسایشی مواجه بودند.
پژوهشگران افزودند که محیط سالم روده به پیشگیری از افزایش وزن و چاقی کمک میکند.
با اینحال، ازدواج بهتنهایی کافی نیست و این مزایا به ازدواجهای موفق مربوط میشوند.
چرچ گفت: «اگر حمایت عاطفی در کار نباشد، ازدواج تنها یک برچسب اجتماعی خواهد بود.»
او افزود: «مجردها ممکن است از منابع مختلف کمک بگیرند، اما این کمکها همیشگی نیستند و بدن از نظر فیزیولوژیکی اعتمادی به آنها ندارد.»
او گفت: «ازدواج چارچوب ایجاد میکند و حمایت عاطفی به طرف مقابل نشان میدهد که اگر با هم باشیم، از مزایای قابلتوجهی برخوردار خواهیم شد.»
اکسیتوسین؛ عامل پیونددهنده زیستشناختی
داوطلبان متأهل اکسیتوسین بیشتری نسبت به مجردها داشتند.
اکسیتوسین، که به «هورمون عشق» معروف است، در ارتباطات پیونددهنده مانند تماس فیزیکی نزدیک، صمیمیت، مراقبت و ارتباط عاطفی ترشح میشود و با احساس اعتماد، نزدیکی و امنیت عاطفی ارتباط دارد.
چرچ میگوید اگر از منظر هیجان و ثبات به این قضیه نگاه کنید، همهچیز منطقی خواهد بود. روابط تازه از نظر عاطفی شور و حرارت زیادی دارند، اما ازدواج به مرور زمان به یک ارتباط قابل پیشبینی و بلندمدت تبدیل میشود و حس امنیت را منتقل میکند.
ازدواج این پیام را به طرف مقابل میرساند که «در امان هستی.» از این گذشته، حمایت عاطفی تعیین میکند که بدن چه واکنشی به این پیام نشان دهد.
حس امنیت بستری را فراهم میکند که باعث تقویت فواید اکسیتوسین میشود. اکسیتوسین در رابطه با فعالیت مغز و سوختوساز روده بهعنوان یک عامل پیونددهنده زیستشناختی عمل میکند. به همین دلیل است که ازدواجهای موفق باعث شکلگیری الگوهای غذایی سالمتر میشوند و به مرور زمان خطر چاقی را کاهش میدهند.
مرکز خویشتنداری مغز، یا همان قشر پیشپیشانی جانبی-خلفی، از گیرندههای اکسیتوسین برخوردار است که به این هورمون اجازه میدهند بر مسیرهای مرتبط با خویشتنداری اثر بگذارد. اکسیتوسین از این مکانیزمها بهره میگیرد و توان ما را در فهم نشانههای اجتماعی و ارتباط با دیگران تقویت میکند.
اکسیتوسین همچنین کمک میکند که از استرس مزمن رهایی پیدا کنیم؛ عارضهای که به گوشهگیری یا کاهش انگیزه برای ایجاد ارتباط منجر میشود. اکسیتوسین تشویقتان میکند که بهجای کنارهگیری به مقابله سالم روی بیاورید و درخواست کمک کنید. اکسیتوسین همچنین سبب میشود که روابط حتی در سختیها رضایتبخش باشند.
دستگاه گوارش هم از گیرندههای اکسیتوسین برخوردار است. اکسیتوسین با کاهش هورمونهای استرس، که عملکرد روده را مختل میکنند، و بهبود عادتهای غذایی و محیط روده به سوختوساز بهینه روده کمک میکند.
ازدواج: زمین تمرین خویشتنداری
پژوهشگران همچنین ازدواجهای موفق را با تندرستی و خویشتنداری بیشتر مرتبط میدانند.
چرچ گفت: «ازدواج مانند زمین تمرین خویشتنداری است. حفظ رابطه بلندمدت مستلزم غلبه بر چالشهای مخرب و همسویی با اهداف بلندمدت است که مدارهای مغزی مرتبط با کنترل رفتار غذایی را تقویت میکند.»
چرچ بر اهمیت عادتهای روزمره تأکید دارد؛ عادتهایی مانند اولویتدادن به نشانههای عاطفی کوچک و مستمر، رفع و رجوع اختلافات از طریق مقابله دونفره و عدم تکیه به ذهنیت خصمانه «تو در برابر من» و داشتن تجربههای قابل پیشبینی در زندگی مشترک که حس امنیت و ارتباط را تقویت میکنند.
کارهای ساده روزمره مانند احوالپرسی صبحگاهی، پیادهروی عصرگاهی یا قرارهای شبانه هفتگی به تثبیت رابطه کمک میکنند، زیرا حس اعتماد را به طرف مقابل منتقل میکنند؛ تجربهای که سیستم عصبی آن را امن و بیخطر تلقی میکند.
چرچ گفت: «قرار نیست همهچیز در حد اعلی باشد. مهم حضور عاطفیِ اطمینانبخش و القای این حس است که ما در این مسیر همراهِ یکدیگر هستیم.»
مطالب این مقاله صرفاً جهت اطلاعرسانی است و هرگز جایگزین توصیه، تشخیص یا درمان پزشک متخصص نمیشود. قبل از هرگونه تصمیم درمانی، ابتدا با پزشک خود مشورت کنید.
نظرات